"Μιλοῦσε τήν ἁπλή γλώσσα τοῦ βαθύτερου καημοῦ· τούς ἔλεγε γιά τή γῆ πού καρπίζει γιά κεῖνον πού τή δούλεψε, γιά τόν ἥλιο πού ψήνει τό χρυσό στάχυ, τήν ἄνοιξη πού φέρνει πίσω τα πουλιά, τή ζωή πού εἶναι ὄμορφη, δῶρο θεϊκό, καί πλάστηκε ἔτσι πού νά τή χαίρεται ὅμοια ὁ ἀητός καί τό μαμούδι. Εξω φυσοῦσε ὁ ἁψύς ἄνεμος τοῦ χειμώνα, ὁ Ἀστρίτης ἔτρωγε τό καρφοπέταλο προσμένοντας νά φύγουνε γι᾿ ἀλλοῦ. Ὅμως ἐδῶ εἶχε ἀνατείλει ὁ μυστικός ἥλιος τῆς εὐτυχίας, ζέστα εὐλογημένη, φῶς ἱλαρό. Τότε καταλάβαινε κι αὐτός, δίχως νά τοῦ περνάει ἀπό τό νοῦ ἡ ἔγνοια νά τό πλέξει καί μέ λόγια, πώς δέν ὑπάρχει στόν κόσμο ἀνώτερη, ἱερότερη χαρά, ἀπό κείνη πού δοκιμάζει ὁ ἄνθρωπος σάν δίνει τή χαρά στον διπλανό του."

"Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ" - Άγγελος Τερζάκης