«Ἄρχοντες ἐμπόροι», λέει μόλις σαλεύοντας τα χείλη της, «ἀκούσαμε τις διαμαρτυρίες σας καλόκαρδα καί θλιβόμαστε γιά τή ζημιά πού γίνηκε σέ σᾶς καί στούς δικούς σας. Ὁ Θεός νά σᾶς φυλάξει ἀπό τήν ἁμαρτία ν᾿ ἀδικοβάλετε ἀθώους. Καί θέλουμε νά σᾶς ρωτήσουμε κι ἐμεῖς, μιᾶς κι ἦρθε ἡ σειρά μας: Ξέρετε σέ τί τόπο ξεμπαρκάρατε; Νά σᾶς τό ποῦμε: Σέ τόπο συφοριασμένο, πού τόν δέρνει, μῆνες τώρα, ἡ πείνα και τό θανατικό. Σέ τόπο ἄμοιρο διπλά, γιατί ἄλλοτε ἦταν εὐλογημένος καί τώρα δέν ἔχει σπειρί σιτάρι οὔτε γιά νά ταΐσει ἕνα πουλί. Εβγᾶτε στίς δημοσιές και κοιτάξτε τούς βιλάνους μας. Στά χαντάκια ξεψυχᾶνε, σκαλίζοντας μέ τά νύχια τους τό χῶμα πού στέρεψε καί δέν ἔχει πιά σπόρο νά τούς θρέψει. Καί τά σπίτια τους εἶναι κρύα, κι ἀπό τή σκεπή τους δέν βγαίνει πιά καπνός. Καί τό ἀνεμόβροχο τούς δέρνει ὁλημερίς, ἡ νύχτα τούς παγώνει ὅπου τούς βρεῖ πεσμένους...»

"Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ" - Άγγελος Τερζάκης