"Γενικά, η ομιλία και η συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων μαρτυρούσαν ευγένεια κι αρχοντιά· και όπως πρόσεξα, ήταν και λοί και σοβαροί ακροατές όταν κάποιος άρχιζε να μιλάει – εννοώ στα διαλείμματα, ανάμεσα στους σκυλοκαβγάδες. Αλλά, μα το Θεό, δεν είχα ξαναδεί άλλο τσούρμο με τόσο παιδιάστικη κι αγαθιάρικη συμπεριφορά· έλεγαν τα πιο χοντρά ψέματα με την πιο συμπαθητική κι αφοπλιστική αφέλεια, κι ήταν έτοιμοι ν' ακούσουν και να πιστέψουν με το πρώτο τις ψευτιές των άλλων. Ήταν αδύνατον να τους συνδέσεις στο μυαλό σου με οτιδήποτε απάνθρωπο και φοβερό, κι όμως, άκουγες παραμύθια με αίματα και μαρτύρια, που τα αφηγούνταν με τέτοια άδολη ευχαρίστηση, που ξέχασα σχεδόν να ανατριχιάσω."

"Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου" - Mark Twain