"«Ἡ φευγάλα μου», πρόσθεσε ὁ πρίγκιπας μέ τό χαμόγελό του, «ἔχω τὴν ἐλπίδα πῶς δὲν θὰ σᾶς λυπήσει. Ἔτσι, δέν ἔρχομαι ἐδῶ γιά μιά σπαραχτική σκηνὴ ἀποχωρισμοῦ. Ξέρετε πώς δέν μοῦ πᾶνε οἱ βαθιές κι ὡραῖες συγκινήσεις. Εἶμαι ἂν μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ σᾶς μιλήσω μια στάλα γιὰ τὸν ἑαυτό μου ένας άνθρωπος πολύ ψυχρός, πολύ κοινός. Μπορεῖ ἡ γυναικεια καρδιά, ἡ τρυφερή, νὰ μ᾿ ἀποδοκιμάζει γιά τοῦτο, ἀλλά πῶς νά γίνει! Δὲν μοῦ λαχε δῶρο να συγκινῶ τίς ὄμορφες κυράδες, νά τούς χαϊδεύω με γλυκόλογα τ᾿ αὐτιά, να γράφω στίχους ἐρωτικούς καί τά παρόμοια. Εἶμαι παιδί τῆς τύχης, ἄξεστος κι ἀγροῖκος πολεμιστής».

"Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ" - Άγγελος Τερζάκης