"Καί στό σκοτεινιασμένο μαγαζί, πού φέγγη ξέθωρα τό περνοῦσαν, πότε κοκκινωπά τῆς φωτιᾶς πού χαροπάλευε, πότε κίτρινα τοῦ καντηλιοῦ καθώς ξαφνιαζότανε, τσίριζε καί πάλι ἀποκοιμιόταν, ὁ κυματερός βόγγος τοῦ σιδερᾶ, ἡ σιγανή βουή τῶν βιλάνων, τ᾿ ἀναφιλητά τῶν γυναικῶν, θρῆνοι, παραμιλητά, προσευχές, μπλέκονταν, χοχλάκιζαν, ὅπως σε κάποιο μακρινό, μαῦρο λάκκο τῆς κόλασης, ἐκεῖ πού θα στηθοδέρνονται στόν αἰώνα, δίχως ἀναπαμό, οἱ ἀλύτρωτες ψυχές τῶν καταδίκων."

"Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ" - Άγγελος Τερζάκης