Εκείνος παρέμενε σιωπηλός, ενώ σκεφτόταν -όντας ένας σπόρος- με τη φυλετική συνείδηση που είχε αρχικά βιώσει ως τρομερό προορισμό. Έβρισκε ότι δεν μπορούσε πλέον να μισήσει τις Μπένε Τζέζεριτ ούτε τον Αυτοκράτορα... ούτε καν τους Χαρκόννεν. Όλοι τους αναλώνονταν στην προσπάθεια που δημιουργούσε η ανάγκη του ανθρώπινου είδους να ανανεώσει τη σκόρπια κληρονομιά του, να διασταυρώσει και να αναμείξει τις γενετικές γραμμές του σε μια νέα, μεγαλειώδη συσσώρευση γενετικού υλικού. Και το ανθρώπινο είδος γνώριζε μονάχα ένα σίγουρο τρόπο για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο – τον πανάρχαιο, δοκιμασμένο και βέβαιο τρόπο που παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του: τον πόλεμο.

"Dune-Η αρχή του θρυλικού έπους" - Frank Herbert