"Διαπίστωνα ότι ένα γεγονός τόσο απάνθρωπο δεν προκαλούσε σ' αυτούς τους υποδουλωμένους ανθρώπους ούτε το ελάχιστο ξέσπασμα οργής ενάντια στους καταπιεστές τους. Ήταν τόσα χρόνια θύματα και κληρονόμοι σκληρότητας, προσβολών και εγκλημάτων, ώστε το μόνο που τους ξάφνιαζε πια ήταν η καλοσύνη. Πράγματι, με έναν πολύ ιδιόμορφο τρόπο φανερωνόταν τώρα πόσο βαθιά είχαν βουλιάξει μες στη σκλαβιά τους. Η ύπαρξή τους ολόκληρη είχε ισοπεδοθεί σε μία άψυχη και μονότονη καρτερική ζωή, παραίτηση, βουβή και αγόγγυστη αποδοχή απέναντι σε οτιδήποτε του συνέβαινε. Η φαντασία τους είχε νεκρωθεί. Είχαν φτάσει στον πάτο, πιο βαθιά δεν γινόταν να βουλιάξουν."

"Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου" - Mark Twain