"Δεν ήμουν ο μοναδικός αιχμάλωτος μέσα στην αίθουσα. Ήταν καμιά εικοσαριά ακόμα, ίσως και τριάντα. Φτωχοδιάβολοι –πολλοί από δαύτους ήταν σακατεμένοι, γεμάτοι πληγές, φριχτά παραμορφωμένοι, με μαλλιά, πρόσωπα και ρούχα μαύρα απ' το ξεραμένο αίμα. Ήταν φανερό πως υπέφεραν από δυνατούς πόνους, και διχως άλλο απ' την κούραση, την πείνα και τη δίψα· κανένας δεν τους είχε σπλαχνιστεί για να τους επιτρέψει την ελάχιστη ανακούφιση που χαρίζει το πλύσιμο ή το βάλσαμο πάνω στις πληγές· κι όμως, ούτε ένα βογκητό, ούτε ένας στεναγμός δεν ξέφευγε απ' τα χείλη τους, και δεν έδειχναν το παραμικρό σημάδι ταραχής, την παραμικρή διάθεση να διαμαρτυρηθούν. Άθελά μου σκέφτηκα: «Τα καθάρματα - όταν περνούσε απ' το χέρι τους, έκαναν κι αυτοί τα ίδια, γι' αυτό και τώρα που ήρθε η σειρά τους δεν περιμένουν καλύτερη μεταχείριση όλη τούτη η φιλοσοφημένη καρτερία τους λοιπόν, δεν είναι το αποτέλεσμα πνευματικής άσκησης, διανοητικής δύναμης ή λογικής είναι σκέτη συνήθεια, όπως στα ζώα· είναι λευκοί Ινδιάνοι»"

"Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου" - Mark Twain