"...ὅμως, σὰν ξεσποῦσε πόλεμος, τὰ μάτια του θόλωναν, ξεχνοῦσε πὼς κι οἱ Τοῦρκοι εἶναι κι αὐτοὶ ἀνθρῶποι καὶ δὲ χόρταινε τὸ χέρι του νὰ χτυπάει. Τὸν καμάρωναν οἱ χωριανοί, σὰ δρύ, κι ἔρχουνταν καὶ κάθιζαν κάτω ἀπὸ τὸν ἴσκιο του, τὴν Κυριακὴ καὶ τὶς μεγάλες γιορτές, στὴν πλατεία τοῦ χωριοῦ. Εμοιαζε, τώρα ποὺ γέρασε, μὲ τοὺς παλιοὺς θεούς, τοὺς ἀθάνατους· κι ὅταν ἦταν νὰ γίνει γεροντοσύναξη, νὰ βουλευτοῦν οἱ Κρητικοὶ γιὰ θάνατο κι ἐλευτερία, τὸν ἔφερναν πάντα καὶ τὸν θρόνιαζαν στὴ μέση, κι ὅταν ἕνας ἕνας σηκώνουνταν οἱ καπετάνιοι νὰ μιλήσουν, αὐτὸν κοίταζαν κι ἔπαιρναν φόρα. "

"Ο καπετάν Μιχάλης" - Νίκος Καζαντζάκης