"Μέ τή φανατική προσήλωση τῶν γερόντων στα περασμένα, ἀναθυμόταν, ἀναθυμόταν, κι ἔβρισκε ὡραῖο μονάχα ὅ,τι ἤτανε παλιό. Ἡ Ιζαμπώ, πού ἄκουγε ἤ ἔμοιαζε ν᾿ ἀκούει, χαμογελοῦσε ἀφαιρεμένα. Κατά βάθος, οὔτε κι αὐτή ἡ ἀναδρομή στα περασμένα τη διασκέ δαζε. ῎Εμοιαζε νά τήν ὑποφέρει μᾶλλον, ἀπό συγκατάβαση, παρά να την προκαλεῖ. Ἦταν ἀπίστευτα φαρδύς ὁ κύκλος τῆς ἀδιαφορίας πού τριγύριζε τήν ὕπαρξή της. Ὅμως, τόν τελευταῖο τοῦτον καιρό, καί τό χαμόγελο ἀκόμα στερνό θά ᾽λεγες σύμβολο τῆς παρουσίας της στή ζωή εἶχε σβήσει. Μέ μάτι μεγάλο, γυαλιστερό, ἡ πριγκιπέσα κάρφωνε ἕνα ἀόρατο σημεῖο πάνω στο χορταριασμένο χῶμα."

"Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ" - Άγγελος Τερζάκης